अविश्रान्त यात्री, चाचा जी, को अभिनन्दन्

आफ्नालागि त जो पनि बाँच्दछन्, अर्काका लागि, समाज र देशका लागि बाँच्नु पो सार्थक बाँच्नु हो । यो नयाँ भनार्ई होइन । परम्परादेखि चल्दै आएको यो शास्वत भनाई मानिसहरु दोहोर्याउन त दोहोर्याई रहन्छन्, तर व्यवहारमा कतिले यसको कार्यान्वयन् गर्छन् त ? उत्तर सन्तोषजनकरुपमा प्राप्त गर्न सकिँदैन ।

एउटा कुरा भने निश्चित पनि हो, जो जुनरुपमा जसका लागि बाँच्दछ ऊ पनि उसकै लागि बाँच्दछ । तर यो शीघ्रप्राप्य भने छैन । ढिलो चाँडो हुन सक्छ, तर परिणाम भने सकारात्मक नै हुन्छ । जीवनको यो एक महत्वपूर्ण सत्य हो । 
एउटा व्यक्तिका लागि समाज बाँच्ने कुरा सुन्दा अपत्यारिलो लाग्न सक्छ तर यो सत्य कुनै बेला प्रकट हुन्छ । यसपटक यो सत्य प्रकट भएको छ पन्नालाल गुप्ताको सन्दर्भमा । पत्रकार पन्नालाल गुप्तालाई नेपालगञ्जको समाजले आज नागरिक अभिनन्दन गर्दैछ । 

नगरिक अभिनन्दन स्वयंममा निकै महत्वपूर्ण परिघटना हो । यस्ता घटना पटकपटक हुँदैनन् र सबैका लागि पनि हुँदैनन् । सबैले यो यश प्राप्ति जीवनमा गर्न सक्दैनन् । यस्तो परिघटना उसका सन्दर्भमा मात्र हुन सक्छ जसको जीवन स्वयंसम्ममात्र सीमित छैन, जो स्वयंका लागिमात्र नबाँचेर अर्काका लागि, समाज र देशका लागि पनि बाँचेको छ, बाँच्दछ । पन्नालाल यिनै यस्तै थोरै व्यक्तिमध्येका एक हुन् । 

वास्तवमा कुनै पनि व्यक्तिले आफ्नो जीवनमै प्राप्त गर्ने सबैभन्दा ठूलो सम्मान नै नागरिकबाट समाजबाट गरिने अभिनन्दन् हो । एउटा व्यक्तिले सबै प्रकारको मान—सम्मान, तक्मा, पदवी, पुरस्कार, ताम्रपत्र, स्वर्णपत्र आदी आदी धेरै कुरा प्राप्त गर्न सम्भव छैन तर नागरिक अभिनन्दनको सम्मान जो कोही व्यक्तिले प्राप्त गर्न सम्भव छैन । नागरिक अभिनन्दन, व्यक्तिले समाजमा पुर्याएको योगदान र त्यो योगदानलाई समाजले स्वीकार गरेको प्रतिफलका रुपमा अथर््याउन खोज्दा अन्यथा हुँदैन । 
पन्नालाल गुप्ता नेपाली पत्रकारिता फाँटका यस्ता दधिची हुन् जो पत्रकारितासम्म मात्र सीमित रहेनन् । उनको योगदान पत्रकारितामा मात्र चर्चायोग्य रहेन बरु सम्पूर्ण समाजले उनको योगदानको कदर गर्यो र उनको महत्वलाई स्वीकार गर्यो । 
८९ वर्षीय गुप्ताले आफ्ना जीवनकालभरि धन, सम्पति, अवसर, पद आदीको कुनै पनि प्रकारको लालसा राखेनन् । मात्र एकोहोरिएर पत्रकारिता गरि रहे । उनको ठम्याई रह्यो, पत्रकारिताका माध्यमबाट जनतालाई सुसूचित गर्नु पर्छ । सुसूचित हुन सके जनता जागरुक, शिक्षित र चेतनशील बन्न सक्छन् र यस्ता जनताले मात्र समाजलाई नया गति र नया रुप प्रदान गर्न सक्छन् । यसबाटमात्र समाजको सार्थक रुपान्तरण सम्भव छ । यही विश्वास नै गुप्ताको जीवनभरिको सम्वल र शक्ति थियो र छ, जसका प्रयोग उनी आजपर्यन्त गरिरहेका छन् ।

समाजलाई औंधी माया गर्ने गुप्ता परिवर्तित, उन्नत, र विकसित नेपालगञ्ज चाहन्थे । यस क्रममा उनले एक सशक्त ओजारको प्रयोग गरिरहे, त्यो हो पत्रकारिता । समाजले पनि उजलाई अगाध माया गर्छ । पन्नालाल गूप्ता, पन्ना गुप्ता, पन्ना जी हुँदै कुनवेला उनी पन्ना चाचा र चााचा जीमा रुपान्तरित भए सम्भवतः उनी स्वयंले थाहा पाएनन् । आज नेपालगञ्जमात्र होइन नेपाल र विश्वभरिका जसले उनलाई चिन्दछन् पन्ना चाचा नै भनेर चिन्दछन् । उनै पन्ना चाचाको नेपालगञ्जको समाजले आज नागरिक अभिनन्दन् गर्दैछ । 
 वि सं १९८६ भदौ कृष्णाष्टमीका दिन यस पृथ्वीमा अवतरित गुप्ताले आफ्नो पत्रकारिताको जीवनमा प्रकाशक, सम्पादक, संवाददाता, प्रुफ रिडर, कम्पोजिटर, हकर, वितरक, वजार व्यवस्थापकलगायतका सबै भूमिका आवश्यकताअनुसार निर्वाह गरे । केही वर्षअधिसम्म पनि उनी क्यारियरमा पत्रिका राखेर साइकल घिसारेको देख्न सकिन्थ्यो । एक समय यस्तो रह्यो, जब साइकिल उनको सबैभन्दा प्रिय र भरोसाको साथी बन्यो । जहाँ देखिए पनि पन्ना चाचा साइकिलसँगै देखिन्थे । साइकिल र चाचा जीलाई जोडेर नेपाली मिडियामा अनेकौ सामग्रीले कभरेज पायो । आजीवन साइकिलका अविश्रान्त यात्री गुप्ता यतिखेर साइकिल चलाउँदेनन् । चलाउन त मन हुन्छ तर उमेर ढल्कियो ८९ पुग्यो, परिवारले रोक्दछ ।   
उनले पत्रकारिता कर्मको प्रारम्भ २०१६ सालदखि गरेका हुन् । बुवा महाविरप्रसादले हिन्दी भाषामा दुई पत्रिका निकाल्थे मातृभूमी र अनुराधा । पितालाई सघाउने क्रममा सुरु गरेको पत्रकारिताको कर्म कालान्तरमा जीवनको पर्याय बन्ला भन्ने पन्नालाललाई त्यसवेला के थाहा ? तर पछि यही नै भयो । यसअर्थमा उनको पत्रकारिताको गुरु पनि उनका पिता जी नै थिए भनेर भन्न सकिन्छ । २०१८ सम्म पिताको सहयोगीका रुपमा काम गरेका पन्नालाल २०१८ देखि औपचारिकरुपमा पत्रकार बने । अब उनको मुख्य पेशा, व्यवशाय र प्रतिवद्धता सबैथोक पत्रकारिता बन्यो । पछि उनले आफैले पत्रिकाको प्रारम्भ गरे, किरण साप्ताहिक । २०३१ म दर्ता भएको किरण आजपर्यन्त प्रकाशित भइरहेको छ । उमेरका कारण उनी अहिले यसमा धेरै समय दिन सकिरहेका छैनन् । यसको दुख छ उनलाई । तर सँधै त म रहँदिन मपछि पनि किरण बाँच्नुपर्छ भन्दै उनी सन्तोष गर्न चाहन्छन् र हाल छोरा विजयको निर्देशनमा चलिरहेको किरणको रेखदेख गरिरहेका छन् । 
इमानदारीका पर्याय चाचा जीको सादा र सरल जीवन जो कोहीका लागि अनुकरणीय छ । कुर्ता पाइजामा, नेपाली टोपी र गोडामा चप्पल, आँखामाथि चश्मा । उनको देखिने स्वरुप यही हो । तर यस स्वरुपभित्र समाज, देश, लोकतन्त्र, स्वतन्त्रता, जनसमृद्धि र राष्ट्रियता आदी आदी अटेसमटेस भरिएको छ । जसको प्रकटीकरण उनको पत्रकारितामार्फत् हुन्छ । उनको यही योगदानको नेपालगञ्जले सही मूल्यांकन गरेको छ । चाचा जीको जीवन लोभलाग्दो छ । यस अभिनन्दन्ले थप लोभलाग्दो बनाउने निश्चित छ । कम्तिमा पत्रकारका लागि उनको सम्पूर्ण जीवन अनुकरणीय छ । सम्भवतः नेपालमा एउटा पत्रकारको सार्वजनिकरुपमा नागरिक अभिनन्दन भइरहेको यो पहिलो हो, अन्तिम भने नबनोस, अन्य पत्रकारलाई यसबाट उत्प्रेरणा मिलोस । तर चाहेर पनि चाचा जी भने अर्को कोही बन्न सक्ने छैन । चाचा जी शुभकामना, चाचा जी तुम जिओ हजारो साल, सालके दिन हो हजार । 


   
 

पूर्व सभामुखको काइते तर्क ! 

 १. प्रतिनिधिसभा र प्रदेशसभाका ‘सभामुख र उपसभामुख’ फरक फरक दलको प्रतिनिधि हुनुपर्नेछ भन्ने संविधानको व्यवस्था हामीले अपनाएको राजनीतिक

प्रत्यक्ष निर्वाचित कार्यकारीः प्रचण्डको कीर्ते काइदा

 नेपालमा विदेशबाट सबैभन्दा धेरै आयात भएको चिजवस्तु कुन हो ? एजेण्डा हो । नेपालमा यति धेरै एजेण्डा आयात गरिएको छ कि कुन एजेण्डा स्वदेशी र कुन विदेशी हो

  कार्यकारी राष्ट्रपतिको चर्चा र नेपाली कांग्रेस

झण्डै सत्तरी बर्षपछि २०७२ साल असोज ३ गते जनताद्धारा निर्वाचित संविधानसभाले संविधान जारी गरेपछि नेपाल संघीय लोकतान्त्रिक गणतन्त्रमा संस्थागत रुपमा

फुटबल हेरौं,सरकारको निगरानी गर्न नछोडौं

कुनै अनिष्ट नभएको अवस्थामा आगामी मंगलबार अमेरिकी राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्प उत्तर कोरियाका नेता कीम जोन उनसँग ऐतिहासिक भेटवार्ता गर्नेछन्।