'मलाई जगदीश घिमिरेको आत्मवृत्तान्तले बचायो'

म सानैदेखि विद्रोही स्वभावकी थिएँ । हिन्दू नारी भए पनि पूजापाठ आजसम्म गरेकी छैन, न व्रत नै बसेकी छु ।
हट्टाकट्टा छउन्जेल लाग्थ्यो– म यो संसारलाई चपाएर निल्न सक्छु तर जब बिरामी परेर थलिएँ– म जस्तो निर्धो मान्छे संसारमा कोही छैन भने जस्तो भयो ।

त्यो क्षण आँशु बगाउनुबाहेक अरु केही बाँकी रहेन । झण्डै तीन वर्षअघि घाँटीको नशा च्याप्पिएर निकै कष्ट झेलेकी थिएँ । रक्तचाप न्यून भएको थियो । पटक–पटकको स्वास्थ्य जाँचपछि घाँटीको नशा च्याप्पिएको पत्ता लागेको थियो । नर्सहरुले नशा नभेटिएको भन्दै ठाउँ–ठाउँमा घोचेको पीडा र नशाबाट दिएको औषधि शरीरभरि फैलिँदाको दुःखाइ सम्झँदा अहिले पनि आङ जिरिङ्ग हुन्छ ।

स्वास्थ्य ठीक पार्न करिब एक वर्षसम्मको निरन्तर औषधि र थेरापीले पनि खासै सुधार नभएपछि बाँच्ने झीनो आशा पनि मर्दै गयो । श्रीमान्ले परदेशमा दुःख गरेर पठाएको पैसा सबै उपचारमा सकियो तर पीडा कम भएन ।

बिरामीले थलिएपछि मेरा लक्ष्यहरु सब चकनाचुर भएको महसुस गरेँ । शिक्षा संकायतर्फ बीएड र कृषि प्राविधिक– जेटीएसम्म अध्ययन गरेकी छु । लोकसेवा पास गरेर जागिर खाने सपना साँचेकी थिएँ । तर अफसोस, लोकसेवाको तयारी निरन्तर चलिरहेकै बेला एक्कासी बिरामी परेकी थिएँ । उपचार गरेर फर्केको केही महिनापछि नै फेरि रोग बल्झिएपछि त झन् मन आत्तिन थाल्यो, अन्तिम विकल्पको रुपमा अपरेशन गर्नुपर्ने भयो । मलाई अस्पतालप्रति नै घृणा लाग्न थालेको थियो, औषधिप्रति नै विश्वास टुटेको थियो ।

आफ्नो जीवन भताभुंग भएजस्तो लाग्यो ।

त्यो भन्दा पनि स–साना दुई छोरीको याद अझै त्यो चोटभन्दा पनि भयानक थियो । त्यो क्षणमा चरम विषादको अनुभव भयो । बाँच्नुभन्दा त मर्नु ठीक भने जस्तो पनि लाग्यो ।

किन–किन अपरेशन गर्न मनले मानेन । यस्तो छट्पटी भएर तड्पिएका बेला मेरो भाइ दीपकले भक्तपुर, सृजनानगरको चौरमा जीवन विज्ञानको कार्यक्रम हुने गरेको जानकारी दिँदै मलाई त्यहाँ जान प्रेरित ग¥यो ।

बिरामी पर्दा बारबार आफैंलाई प्रश्न गर्थें– मानिस जन्मिनु– गास, बास, कपासको खोजी गर्नु अनि अन्त्यमा दुःखपीडा भोग्दै मर्नु, के यही नै जीवनको अर्थ हो त ?

उत्तरको खोेजीमा मैले त्यतिबेला माइलोमा–क्यान्सरले थलिएपछि साहित्यकार जगदीश घिमिरेले लेखेको आत्मवृत्तान्त ‘अन्तर्मनको यात्रा’ सकिनसकी पढेर सिध्याएकी थिएँ । शरीरको रोगलाई मनोबलले जित्न सकिन्छ भन्ने सन्देश घिमिरेको उक्त कृतिले मलाई दिएको थियो र केही ऊर्जा मिलेको महसुस गरेकी थिएँ । त्यसपछि थप ऊर्जा पाउने आशमा हरेक दिन बिहान भक्तपुरको ध्यानयोग शिविरमा जाने निर्णय गरेँ । बोर्डमा लेखिएको थियो– जीवन विज्ञान, जुन शब्दले शुरुमै आकष्तिि भएँ । भौतिक विज्ञान, रसायन विज्ञान, जीव विज्ञानभन्दा विल्कुल भिन्न यसभित्र पक्कै पनि केही छ भन्ने लाग्यो । फेरि मेरै उमेर समूहकी सरिता शर्मा म्यामले प्रवचन दिनुहुन्थ्यो, जसबाट म एकदमै प्रभावित भएँ ।

प्रशिक्षक सरिताकै अनुरोधमा जीवनविज्ञानको चक्रोपचारमा भाग लिएँ । सूक्ष्म शरीर बिरामी भएपछि मात्र भौतिक शरीर बिरामी हुँदोरहेछ भन्ने थाहा पाएपछि जीवन विज्ञानका अन्य कार्यक्रममा पनि सहभागी हुँदै गएँ ।

 
ऐश्वर्य विज्ञान कार्यक्रमबाट पहिलोपटक मेरो वास्तविक जातथर पत्ता लागेको थियो, त्यतिबेला ममा रहेका साह्रा भ्रमहरु हटे, त्यही दिनदेखि नै मैले मेरो जागिरे मानसिकतालाई सदाका लागि तिलाञ्जलि दिएँ ।

बोधविज्ञान र लयविज्ञान लिइसकेपछि मलाई ज्ञात भयो कि म महानताको लागि यस धर्तीमा जन्मिएकी रहेछु र आफूभित्रको विराट ऊर्जालाई चिन्न नसकेर शारीरिक र मानसिक रुपमा कमजोर भएकी रहेछु । हिँड्ने बाटो र गर्ने कर्म स्पष्ट भइसकेपछि जीवन विज्ञानको प्रशिक्षक बनेँ । आफूभित्रको ईश्वरीय शक्तिलाई अनुभूत मात्र गर्ने हो भने जोश, जाँगर र ऊर्जा स्वस्फूर्त आउने रहेछ भन्ने अनुभव गरेकी छु ।

सातामा तीन–चारपल्ट अस्पताल धाउनुपर्ने मान्छे आज ध्यानको प्रयोगबाट औषधि पनि पूर्ण रुपमा बन्द भइसकेको छ । मैले भक्तपुरको ध्यानयोग प्रयोगशालामा प्रशिक्षण दिएको पनि एक वर्ष बितिसकेको छ, अहिले भक्तपुरकै कटुञ्जे हलमा नियमित रुपमा कार्यक्रम सञ्चालन गरिरहेकी छु ।

 

अब छिट्टै नै जीवन विज्ञानकै केही मित्रहरुको सहभागितामा गल्र्स होस्टेल खोल्ने तयारीमा जुटेकी छु । ध्यानबाट प्राप्त ऊर्जालाई व्यावहारिक रुपमा प्रयोग गर्दै इमान्दारिताको जगमा पनि सफल उद्यमी बन्न सकिन्छ भन्ने सोचलाई व्यावहारिक रुप दिन चाहन्छु ।

अन्त्यमा, सम्बोधि प्राप्त दुई गुरुदेवप्रति कृतज्ञता अर्पण गर्दछु । साथै, बिरामीले थलिएर निरुपाय बनेका बेला जीवन विज्ञान जान प्रेरणा दिने भाइ दीपक र प्रशिक्षक सरिता शर्मालाई पनि धेरै–धेरै धन्यवाद व्यक्त गर्दछु ।

(जीवन विज्ञान प्रतिष्ठानकी प्रशिक्षक कमला दाहालसँग सरल पत्रिकाले केही पहिले गरेको कुराकानीको सार) 

  ‘मन त अमिताभ बच्चन बन्दा पनि सन्तुष्ट हुँदैन’ 

लामो समयदेखि ‘मनोक्रान्ति’ भन्दै आउनुभएको छ । यसलाई सरल भाषामा स्पष्ट पारिदिनुस् न ।   भगवान श्रीकृष्णले मान्छेको मन नै बन्धन र मुक्तिको कारण

 म ‘सेल्फ वर्न सिंगर’ हुँ- ओमबिक्रम बिष्ट 

ओमबिक्रम बिष्ट नेपाली पप संगीतका संस्थापक हुन् भन्दा अतिसयोक्ति हुँदैन । उनी यतिबेला गम्भीर स्वास्थ्य समस्यासँग जुध्दै अमेरिका प्रवासमा छन्। उनको

‘जनसंख्या बढाऊ भनेर सुविधा थपेको होइन’

इलाम नगरपालिकाका मेयर महेश बस्नेत २०५४ सालमा पनि यही नगरको मेयर थिए। २० वर्षपछि गत मंसिर १४ मा भएको स्थानीय तह निर्वाचनमा आफ्ना त्यतिबेलाकै

  ‘केपी ओली तानाशाह बन्न सक्दैनन्’

 राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टीले देशभरी हार्दा पनि तपार्इंले जित्नु भयो, यसका लागि के विलक्षण प्रतिभाको प्रयोग गर्नुभयो ?  हाम्रो पार्टी