‘ म माधुरी दीक्षित बन्न चाहन्थें ’

यी हुन् कुनै बेलाकी चर्चित कमेडियन कलाकार पवनकली । टेलिभिजन शोमा निकै जमेकी पवनकली आजकल भने रंगमञ्चमा रमाएकी छन् । भारतीय रजतपटकी सुपरस्टार माधुरी दीक्षितबाट निकै प्रभावित पवनकली माधुरी नै त बन्न सकिनन् तर मनमा उनकै बिम्ब बोकेर अभिनयमा साधनारत् छन् । ‘अनी देउराली रुन्छ’ नाटकमा अभिनय गरिरहेकी उनी आफूलाई नेपालमा माधुरी नै बनेको महसुस भएको बताउँन हिच्किचाउँदिनन् । 

पवनकलीको नामले चर्चा कमाएकी कलाकार लुनिभा तुलाधरले सरल पत्रिकासँगको संवादमा आफ्नाबारेमा यसरी सुनाईन् – ‘मेरो करिअर कलाकारिताबाट शुरु भएको हो । मेरो पहिलो इच्छा नै कलाकार बन्छु भन्ने थियो । मलाई बलिउडकी सुपरस्टार नायिका माधुरी दीक्षित एकदमै मनपर्ने कलाकार हुन् । म उनको ठुलै फ्यान थिएँ । म उनको हरेक फिल्म हेर्थें । सानी हुँदा ममा माधुरी दीक्षित जस्तै कलाकार बन्छु भन्ने भुत चढेको थियो । म अहिले आफ्नै हिसाबको माधुरी त बनें जस्तो पनि लाग्छ । दर्शकहरुले पनि अहिलेसम्म त मेरो अभिनय मन पराइरहनु भएकै छ । यसमा म खुशी छु । ’

यतिबेला तपाईं केमा व्यस्त ?


अहिले म मनबहादुर मुखियाले लेखेको र जीवन बरालले निर्देशन गरेको नाटक ‘अनि देउराली रुन्छ’ शिल्पी थिएटरमा मञ्चन भइरहेको छ,त्यसमा मैले पनि अभिनय गरेकी छु । अर्कोे ‘पारिजात गुनगुन’हरु भनेर राजकुमार पुडासैनीको पाटन हस्पिटलको कम्युनिटी नाटक भइरहेको छ, त्यसमा पनि काम गरिरहेकी छु । अहिलेलाई यिनै दुइवटामा व्यस्त छु ।


रंगमञ्चमा कहिले प्रवेश गर्नुभयो ?


म रंगमञ्च नै गर्छु भनेर आएकी हुँ । शुरुमा म प्लस टु पढ्दा कक्षा ११ मा मैले हाम्रो कलेजको ‘वेलकम पार्टी ’ मा नाटक गरेकी थिएँ । डा. शिव रिजाल हामीलाई अंग्रेजी पढाउनु हुन्थ्यो । उहाँले मैले गरेको अभिनय देखेर आफ्नो पिएचडीको लागि नाटक बनाउँदै छु । अभिनय गर्छौ त मेरो नाटकमा भनेर सोध्नुभयो । मेलै सहजै हुन्छ भनिदिएँ । सरको नाटकमा अभिनय गरें । त्यसपछि गुरुकुलमा चिनजान भयो । त्यहाँपनि नाटक गर्नथालें अनि टेलिभिजनमा गरें, एक्टर स्टुडियो गरें त्यसरी नै मेरो रंगमञ्चमा मेरो प्रवेश भएको हो ।

दर्शकको प्रतिक्रिया कस्तो छ ?


कोही कोही दर्शकहरुले चाँही खाली कमेडी मात्र किन गर्नुहुन्छ, यसो नायिकाको अभिनय पनि गर्नु न भन्छन् । अहिलेसम्म कसैले नायिकाको भूमिकाको लागि अफर पनि गरेका छैनन् । मैले पनि रुची लिएर कसैको पछि लागेकी   छैन । आजसम्म जे जस्तो प्रतिक्रिया पाएकी छु सकारात्मक नै पाएकी छु भन्ने लाग्छ ।

पवनकलीको शुरुवात कसरी भयो ?


हामीले ‘पोथीबासे’ भन्ने कार्यक्रम गरिरहेका थियौं । गिताञ्जलीले बिवाह गरेर कार्यक्रम छोडेर गइन् । हामीले दुई वर्षपछि कार्यक्रम चलाउन सकेनौं । अफिसले पनि कार्यक्रम नै नगरीकन तलब खान मिल्दैन त्यसैले अर्को एउटा कार्यक्रम लिनैपर्छ भन्यो । हामीले कार्यपत्र लेख्न शुरु ग¥यौं । कार्यपत्र बुझाउनैपर्ने अनि च्यानल भीमा ‘ल लकुट्टि शो’ भन्ने आउथ्यो । ‘पोथीबासै’ मै परेको क्यारेक्टरले यसरी नै एउटा अन्तर्वार्ता लिने भनेर हचुवाको भरमा कार्यपत्र बुझायौं । हामीले बुझाएको कार्यपत्र पास भएछ र हामीलाई काम शुरु गर भनेर भनियो । त्यसपछि ‘पवनकली’को जन्मभएको हो ।


वास्तवमा के हो पवनकली ?


पवनकली भनेको एउटी केटी हो जो भर्खर–भर्खर गाउँबाट आएकी हुन्छे । केटी नितान्त सोझी छ । उसलाई केही थाहा छैन तर उसले सोधेको कुराले भने अरुलाई अफठ्यारो हुन्छ । म बाहेक पवनकलीलाई अरु दुई जना बहिनीहरुले चलाउनु भयो ।


पवनकली छाड्नुको कारण के हो ?


मलाई भारतीय राजदुतावासले छात्रवृत्ति दियो र गुजरात पढ्न गएँ । त्यहि भएर पवनकली छाड्नु प¥यो । कान्तिपुर टिभीले कार्यक्रम चलाए बापत पैसा चाँही कम नै दिन्थ्यो तर पैसा कम दियो भनेर छाडेकी भने बिल्कुलै होइन । बाहिर त अनेकन हल्लाहरु चल्छन् नी । अहिले हामी केही चिजहरु लिड गर्दै छौं । अहिले हामी अलिकति सिनियर भएका छौं र हामी पछिका भाइ–बहिनीहरुको पैसा चाँही अलिकति बढाइदिने गरेका छन् । अब पहिलेको चलन अनुसारले हेर्ने हो भने पैसा कमै हो ।


अब फेरि पवनकलीमा देखिने कि ?


त्यस्तो योजना छैन । बिचमा हामीले कान्तिपुर गोल्डमा देखाएका थियौं । गोल्डको लागि चाँहि ग¥यौं तर कान्तिपुरको गोल्ड टेलिभिजन आफैंमा चलेन । अब फेरी पुरानै तरिकाले कार्यपत्र पेश गरेर फेरि काम शुरु गर्ने भन्ने कुरा केही छैन । एक त समय कै कुरा हो । मेरो समय अहिले नाटकहरुकमा नै बितिरहेको छ । त्यसैले पवनकलीको बारेमा मैले केही सोचेकी छैन ।


नाम कमाएको शो छोड्दाको अनुभव कस्तो छ ?


खै एक हिसाबले त गर्व पनि लाग्छ । आफुले केही बनाइयो र त्यसैले गर्दा अहिलेसम्म मान्छेहरुले जिन्दगीभरका लागि चिनिरहेका छन् । जहाँ गएनी उ कान्तिपुर कि पवनकली आइ भन्ने गर्छन् । रमाइलो लाग्छ ।

 

घर परिवार ?


मेरो घरमा थुप्रै सदस्यहरु हुनुहुन्छ । मेरो श्रीमान, मेरो दुई वर्षको छोरा छ । मेरो सासु ससुरा, बुढा सासु बुढि सासु । फुपु सासु, फुपु सासुका दुईवटा छोराछोरी, जेठाजु, जेठानी अनि छोरो ।


समय बाँडफाड कसरी गर्नुभएको छ ?


श्रीमान पनि एउटै फिल्डमा हुनुहुन्छ । उहाँ फोटोग्रापीm गर्नुहुन्छ । उहाँ काठमाडांैमा भएको बेलामा बच्चा   हेरिदिनुहुन्छ । काठमाडौमा हुँदा म धेरैजस्तो घर बस्छु तर उहाँ काठमाडौमा नहुँदा सुटिङको लागि बाहिर जानु हुँदा म माइतीमा   बस्छु । माइतीमा मेरो बुबा, आमा, काका काकी लगायत धेरैजना हुनुहुन्छ । उहाँहरुले बच्चा हेरिदिनुहन्छ र मलाई एकदमै ठुलो सहयोग भइरहेको हुन्छ ।


अहिलेसम्म कति फिल्म र नाटकमा अभिनय गर्नुभयो ?


बितेको एक वर्षमा सातवटा जति नाटकमा अभिनय गरें होला । फिल्म चाहिं चार देखि पाँचवटा जतिमा अभिनय गरें कि यकिन छैन ।


फिल्म र नाटकमा अभिनय गर्दाको फरक कस्तो पाउँनु भयो ?


फिल्ममा अभिनय गर्दा आनन्द हुन्छ । कलाकार हो भनेर हाम्रो अभिनय नियालेर हेर्छन् । प्रोडक्सनले पनि हाम्रो अभिनयमा ध्यान दिइरहेको हुन्छ । नाटकमा हामी सबैजना सर्वहारा छौं । प्रोडक्सन, निर्देशन र कलाकार सबैजना हामी उही लेभलमा छौं । नाटकको एउटै मजा कि नाटक जिन्दगी नै हो । कट टेक हुँदैन । त्यसैले नाटकमा हाम्रा भावनाहरुले ठाउँ पाउँछ । एउटा कलाकारको मनको भावना नै सबैभन्दा ठूलो कुरा हो । नाटकमा दर्शकको प्रतिक्रिया पनि तुरुन्तै मुखै अगाडि पाइन्छ । यसले गर्दा पनि नाटक गर्नमा एकदमै मजा हुन्छ ।


नाट र फिल्ममध्ये पैसा कुनमा छ ?


पैसा फिल्ममा नै राम्रो पाइन्छ । बिकासे नाटक भयो भने फिल्ममा भन्दा पनि राम्रो पाइन्छ ।

रंगमञ्चको अनुभव बताईदिनुहोस न ।


मैले नाटक शुरु गर्दा शिव रिजाल सरले दिनको ३० रुपैयाँ दिनु हुन्थ्यो । ३० रुपैयाँ लिएर चक्रपथबाट नीलो बिक्रम ट्याम्पो चढेर भद्रकाली ओर्लेर त्यहाँबाट हिँडेर बबरमहलमा रिहर्सलको लागि जान्थे । पाँच रुपैयाँको चिया र पाँच रुपैयाँको चिप्स खाएर दश रुपैयाँ बचाउँथे । तर अब सबै चिज महँगो भइसक्यो । हामीलाई सुनिल सर, अनुप सर, हरिहर सरहरुले अलि सजिलो गर्दिनु भएको थियो ।


अहिलेका भाई बहिनीहरुलाई हामीले अझै धेरै सजिलो गर्दिएका छौं । हाम्रो बेलामा लाज, डर भन्ने थियो । हामी यसो टाउको उठाएर सरहरुलाई हेर्दैन्थ्यौं तर अहिलेका बच्चाहरु मुखमुखै लाग्छन् । आफ्नो मनमा लागेका कुराहरु मज्जाले भन्छन् । अहिलेका बिद्यार्थीहरु हामी जस्तो पहिला टिचर भन्ने बित्तिकै डराउने जस्ता पनि छैनन् । मलाई यी कुराहरु चाँही दुख लाग्छ । हामीले जति दुख गरेर आर्जेर गुरुकुल बनायौं अरु कुनै बनायौं त्यो आवेग आजकलको बच्चाहरुमा नभएको हो कि ।


सामाजिक सञ्जालहरुले मार्ग बदलदिएको हो कि किनकी हाम्रो बेलामा त इन्टरनेट भन्ने कुरा खासै थिएन । म अहिले पनि आफ्नो गुरुहरुलाई ढोक्छु, आदर गर्छु । यसको मतलब यो होइन कि मलाई मेरो जुनियरहरुले ढोग्नुपर्छ तर आदर सम्मान गर्ने कुरामा भने अलि ध्यान पु¥याउनु पर्छ जस्तो मलाई लाग्छ । अहिले नाटकमा धेरै बिकास भएको छ । कहिलेकाहीं दुख पनि लाग्छ थियटरहरु खुल्छन अनि बन्द पनि हुन्छन् । हाम्रो बेलामा थियटरमा प्रेमि प्रेमिका हुनु भनेको लाजमर्दो कुरा हुन्थ्यो तर अहिले हरेक थियटरमा श्रीमान श्रीमती छन्, पे्रमि प्रेमिका छन् । अहिलेको रँगमञ्चमा धेरै परिवर्तनहरु आइसकेका छन् । – सुकृत

 म ‘सेल्फ वर्न सिंगर’ हुँ- ओमबिक्रम बिष्ट 

ओमबिक्रम बिष्ट नेपाली पप संगीतका संस्थापक हुन् भन्दा अतिसयोक्ति हुँदैन । उनी यतिबेला गम्भीर स्वास्थ्य समस्यासँग जुध्दै अमेरिका प्रवासमा छन्। उनको

‘जनसंख्या बढाऊ भनेर सुविधा थपेको होइन’

इलाम नगरपालिकाका मेयर महेश बस्नेत २०५४ सालमा पनि यही नगरको मेयर थिए। २० वर्षपछि गत मंसिर १४ मा भएको स्थानीय तह निर्वाचनमा आफ्ना त्यतिबेलाकै

  ‘केपी ओली तानाशाह बन्न सक्दैनन्’

 राष्ट्रिय प्रजातन्त्र पार्टीले देशभरी हार्दा पनि तपार्इंले जित्नु भयो, यसका लागि के विलक्षण प्रतिभाको प्रयोग गर्नुभयो ?  हाम्रो पार्टी

 ‘मान्छेको मन आफैंमा समस्याको स्रोत हो\'

भगवान श्रीकृष्णले मान्छेको मन नै बन्धन र मुक्तिको कारण हो भनेर गितामा भन्न्भएको छ । यदि मनलाई जित्न सकियो भने नियन्त्रणमा राखिएको हात्ती झैं मन पनि